Een lied van verzoening

Zeker, ze hebben er geen Seine
En ook geen Bois de Vincennes
Toch mag ik er erg graag verblijven
In Göttingen, in Göttingen

Geen kades en populaire liedjes
Met hun slepende treurmelodietjes
Maar er zijn evengoed verliefde grietjes
In Göttingen, in Göttingen

Ze hebben geloof ik een betere kijk
Dan wij op de koningen van Frankrijk:
Herman, Peter, Helga en Hans
In Göttingen

Ik wil echt niemand bezwaren
Maar de sprookjes uit onze kinderjaren
Met hun “Er was eens” stammen
Uit Göttingen

Ik weet het, wij hebben de Seine
En ook nog ons Bois de Vincennes
Maar hoe goddelijk bloeien de rozen
In Göttingen, in Göttingen

Wij hebben onze nevelige morgens
En Verlaines ziel vol zorgen
Maar zij zijn de melancholie zelve
In Göttingen, in Göttingen

Als ze ons niet kunnen verstaan
Kijken ze ons glimlachend aan
Och, we begrijpen ze niettemin
In Göttingen, in Göttingen

En jammer voor wie mij vindt zweven
En dat de anderen het me vergeven
Maar de kinderen zijn toch echt hetzelfde
In Parijs en in Göttingen

O laat toch nooit de tijden herleven
Dat we voor haat en geweld moesten beven
Want er zijn mensen van wie ik houd
In Göttingen, in Göttingen

En mocht ooit opnieuw het alarm afgaan
Omdat we elkaar weer naar het leven staan
Dan zal mijn hart vol tranen zijn
Om Göttingen, om Göttingen

(Eigen vertaling van het chanson Göttingen van Barbara over de verzoening tussen Duitsland en Frankrijk.)

Onze liefde

Als we onze namen hebben gesneden
In de bomen met najaarsweeën
Kunnen de vogels gaan zingen
En wij elkaar beminnen

Ik ben degene op wie jij wacht
Ik ben degene die naar jou smacht
Heel lang al
O zo lang al
Mocht je mij toch ooit vergeten
Ik blijf altijd aan je denken, weet je…

Als onze namen bijna zijn verdwenen
Op de bomen met najaarsweeën
Kunnen de vogels naar elders wijken
En wij eraan bezwijken

Ik was degene op wie jij wacht
Ik was degene die naar jou smacht
Heel lang al
O zo lang al
Mocht je mij toch ooit vergeten
Ik blijf altijd aan je denken, weet je…

Want mijn liefde is sterker dan de liefde

(Eigen vertaling van het chanson Notre Amour van Léo Ferré)

Sprankelend water

Mijn liefje is als water
Als sprankelend water is ze
Ze rept zich voort als een bergbeekje
Die kinderen proberen bij te benen

Loop maar, loop maar
Loop maar zo hard als je kunt
Nooit, nee nooit
Zullen jullie haar inhalen

Als de herdersfluitjes klinken
En het water vrolijk danst
Brengt zij mijn kuddes
Naar het land van de olijfbomen

Kom maar, kom maar mee
Mijn lieve geitjes en lammetjes
Naar waar de laurieren groeien
En de wilde tijmsoorten bloeien

Mijn lustig watertje lag op een dag
Te sluimeren in het riet
Toen kwamen de jongens van het dorp
En namen haar mee als trofee

Doe die kooi van jullie maar dicht
Desnoods met een dubbel slot
Het rappe water glipt toch zo
Tussen jullie vingers door

Ze hoeven haar maar even aan te kijken
En de jongemannen raken op drift
Als bootjes die door een snelle
Vliet worden meegevoerd

Drijf maar, drijf maar weg
Morgen meren jullie vast ergens aan
Dit speelse watertje is echt
Nog niet aan trouwen toe

Toch zal mijn bruisend watertje
Bij het krieken van een nieuwe dag
Ooit haar bruidsschat opeisen
Bij de kiezelstenen langs de oever

Huil maar, huil maar
Als ik dan eenzaam achterblijf
En mijn beekje lief
In de brede stroom is opgegaan

(Mijn vertaling van het chanson L’eau vive van Guy Béart)