Deinen met Anneke van Schaik

(Foto Peter van Kessel)

In haar tweede dichtbundel deinen – dichten bundelde Anneke van Schaik onlangs 75 versjes en gedichten ter gelegenheid van haar 75ste verjaardag. In het voorwoord vertelt zij dat schrijven haar het gevoel geeft van deinen op zachte golven.
De woorden en zinnen vloeien spelenderwijs uit haar pen – wat vaak uitmondt in luchtige verzen die de lezer de meest uiteenlopende alledaagse dingen net even anders laten zien of beleven. Plezierdichten noemt Anneke dat.

“Een taalspelig dichter met een heldere stem” noemt haar taalcoach Ceciel Boudewijn Anneke op de achterflap van de bundel. Een mooi voorbeeld van die taalspeligheid vind ik onderstaand gedicht, dat de lezer uitnodigt om opmerkzaam te wandelen, door in stijgende lijn de eigen observaties te tellen en vertellen.

Telwandeling

Eén witte kwikstaart
huppelt over het bospad voor me uit

Twee vrolijke vlinders
dansend boven fluitenkruid

Drie gezaagde bomen
die nu als bankje verdergaan

Vier slagen van de torenklok
vijf vogels vluchten van een dak

In de verte slaat een specht zijn roffel
wel zes keer takketakketak gehoord

Op weg naar buiten; kijk daar eens staan
zeven zwarte beuken langs de laan

in de tuinen van Kasteel De Haar

Vertrouwen hersteld

De knopen zijn geteld.
Het vertrouwen is hersteld.

Toch blijft het lastig opereren
in een verhouding van drie.
Het wordt immers gauw twee tegen een.

Een nieuwe partij erbij?

Dan dreigt het risico
dat stemmen gaan staken.
Veiliger lijkt mij er vijf van te maken.

Maar de knopen zijn geteld.
Het vertrouwen is hersteld.

Herfstmoe?

Word je die herfstkleuren nou nooit eens beu? vraagt u zich misschien af.
Niet zolang het najaar duurt, zou mijn antwoord zijn.
Daarna kan ik er niet meer tegen en wil ik die hele herfst vergeten.
Maar na de zomer mag voor mij het kleurrijk verval weer beginnen.