De mens schept en vernietigt
in schier eindeloze herhaling.
Dat ligt nu eenmaal in zijn aard.
Door zijn millenialange zwerftocht
loopt een draad, gevlochten
van geweld en schoonheid.
Sinds Homerus is het aan de dichter
om deze draad te loven en te laken
en over de vlam van de hoop te waken.
vogeltjes
wij hebben van hen het zingen geleerd
wij fluiten hen na en niet omgekeerd
alleen wij zingen vals zij niet
behalve als ze oud zijn of ziek
of het vak nog moeten leren
vogeltjes hebben ons het zingen geleerd
dus laten we ze dankbaar beschermen
ook als ze niet kunnen zingen
die zijn er immers ook (ongeveer de helft)
maar die kunnen weer andere dingen
die vogeltjes
denk ik
