Ik ben ervan overtuigd, dat elke ware dichter oorlog haat. Zoals Leo Vroman, die zijn lange gedicht OORLOG afsloot met deze drie strofen:
Soldaten, schater om je potentaat,
er is geen ware vijand meer,
schater om het politiek beheer
en overstem hun haatgepraat,
maak hun krijgspapieren zoek,
verbeeld je hun ballen in je oren
om hun kallen niet te horen
maar laat ze bungelen in hun broek.
Er bestaat geen oorlogsbuit
er bestaan geen mensenrechten
om gerechtloos voor te vechten,
schei dan toch in God’s naam uit,
er bestaat geen goede straf.
Komt je hond niet als je fluit
hak je dan zijn oren af?
In God’s naam schei daar dan mee uit.
Doden kruipen langs de wegen,
morgen valt een rode regen
op je helmen, op je huid
God ik kan daar niet meer tegen,
God……in God’s naam schei toch uit.
Tag oorlog
stuk
hier sneuvelt een glas
daar een soldaat
het een gebeurt per ongeluk
het ander door het kwaad
de kosmos is het om het even
ik gunde elke gevallene
een lang en gelukkig leven
Waarom?
Oorlogen worden beschouwd als iets onvermijdelijks in onze wereld.
Zoals aardbevingen en andere natuurrampen.
Toch komt elke oorlog neer op wederzijds gepleegde massamoord.
Ongeacht welke partij de strijd is begonnen of de overwinning claimt.
Oorlogen kennen geen winnaars, enkel verliezers.
De leegte die gevallenen nalaten bij hun dierbaren is onherstelbaar.
Zelfs de fraaiste medailles kunnen hun tranen niet stelpen.
Oorlogen kennen geen winnaars, enkel verliezers.
Waarom kunnen we niet voorkomen dat het telkens toch weer gebeurt,
…als Verenigde Naties…?