Categorie: Bespiegelingen

De schoonheid van (het) verval

De schoonheid van (het) verval. Het is een bekend cliché en dus maar al te waar. Niettemin blijft het de vraag waarin de aantrekkelijkheid schuilt van wegkwijnende rozen, beschimmelde boomstronken, vervallen boerenschuren, gebarsten stemmen, doorleefde oudemensengezichten, enzovoorts.
Een Franse filosoof (Merleau-Ponty) schreef in de vorige eeuw: “Het volmaakte verveelt.” Misschien is het de imperfectie die ons echt boeit en voor een eigen esthetische beleving zorgt. Daarentegen kan het streven naar volmaaktheid bij een persoon of samenleving tot desastreuze gevolgen leiden.
Droombeelden zijn mooi, zolang ze ons het zicht op de werkelijkheid niet ontnemen.

Verrassing in de tuin


Vijf jaar geleden namen we een paar roodkleurige zaden mee, die we ergens aan de Algarve-kust hadden opgeraapt. Thuisgekomen, stopten we ze in een pot met aarde. Er groeide na verloop van tijd een plant uit met stevige groene, rietachtige bladeren. Verder was er niets aan te beleven. Nu de bladeren sinds kort ook nog eens begonnen te vergelen, dachten we erover om de plant maar weg te doen.

Vandaag zagen we ineens dat tussen de bladstengels een aantal lelie-achtige bloemen was opgekomen! Met behulp van Google leerden we dat het om de Stinkende lis, ofwel Iris foetidissima, moest gaan. De plant is inderdaad van Zuid-Europese afkomst en erg zeldzaam in Nederland.

De bloemen hebben onze plant net op tijd voor de ondergang behoed. Hij mag nu uiteraard blijven.