Categorie: Bespiegelingen

Herrijzenis

Een Afrikaanse vluchteling kwam in Nederland aan. Het was winter. De man keek om zich heen en kreeg medelijden met ons. Hij vroeg zich af welke vreselijke droogte alle bomen en struiken had doen sterven. Toen werd het lente en kreeg hij opnieuw tranen in zijn ogen. Nu van vreugde.

Ode aan de tijd

IMG_2258

Toen de tijd nog niet was uitgevonden
Uren, dagen, maanden, jaren niet bestonden
Wisten we niet hoe oud of jong we waren
Niemand vreesde nog voor grijze haren

Er was geen generatiekloof
En bij het kleuren van het loof
Ontbrak nog elk gevoel van spijt
Om het verglijden van de tijd

Agenda’s waren overbodig
Er was ook nooit een wekker nodig
Ergens te laat komen kon je niet
Voor niets gold immers een limiet

Dat leidde dus tot oeverloos gezwam
Omdat nergens ooit een eind aan kwam
Toen bedachten we de tijdelijkheid
Omwille van de leefbaarheid

Sindsdien kent alles tijd en duur
Worden we ouder uur na uur
En vieren met een lach en traan
Als weer een jaar heeft afgedaan

Ook dit jaar is nu bijna om
Dus roeren wij weer braaf de trom
En wensen u een goed nieuw jaar
Met TIJD voor uzelf en voor elkaar!