De liefdesbrieven van mijn oma (Hart Crane)

De enige sterren die deze nacht stralen
Zijn die van de herinnering.
Hoeveel ruimte is er niettemin voor herinnering
In de losse omarming van zacht vallende regen.

Er is zelfs ruimte genoeg
Voor de brieven van mijn moedersmoeder,
Elizabeth,
Die zo lang op elkaar gepakt hebben gelegen
In een hoekje onder het dak
Dat ze vergeeld en bros zijn geworden
En zouden kunnen smelten als sneeuw.

Binnen een zo grote ruimte
Moet je voorzichtig rondlopen.
Het hangt allemaal aan een onzichtbare witte haar
En trilt als berkentwijgjes, webben vormend in de lucht.

En ik stel mijzelf de vraag:

“Zijn je vingers wel lang genoeg om oude
Toonsoorten te spelen die slechts echo’s zijn?
Is de stilte krachtig genoeg
Om de muziek weer even fris te laten klinken
Voor jou
Als eens voor haar?”

Toch zou ik mijn grootmoeder bij de hand nemen
En door veel wat ze niet zou begrijpen heen leiden;
En dan struikel ik. En de regen blijft vallen op het dak
Met zo een geluid van licht meewarig lachen.

Eigen vertaling van het gedicht ‘My Grandmother’s Love Letters’ (1920)
van de Amerikaanse dichter Hart Crane ( 1899-1932)

Bron: https://poets.org/poem/my-grandmothers-love-letters

Over Hart Crane: https://nl.wikipedia.org/wiki/Hart_Crane

 

Zuger See, drie haiku’s

Noorwegen 2014

Een helder bergmeer
hemelsblauw in de diepte
als kinderogen.

Het diepe bergmeer
tot op de bodem gekend
worden als een kind.

Het hooggebergte
de eeuwige sneeuw smelt weg
een wereld voorbij.

Haikudichter Edy Valkenburg heb ik via vereniging Taalpodium leren kennen. We delen de liefde voor het schrijven van haiku’s. Met Edy ’s instemming publiceer ik graag de bovenstaande drie haiku’s uit een cyclus met vakantieherinneringen aan het Zwitserse meer Zugersee, die hij mij toezond.