66 jaar

D12067D9-CF9D-46F2-BBBD-8CBC3C78C160

Je vader overleven
is een normale gang van zaken.

Maar dat ik nu ouder ben
dan hij heeft mogen worden
vind ik een vreemd idee.

Ik denk aan hem op zijn geboortedag
de langste dag van het jaar
waarop de linden weemoedig geuren.

Vader hield van het leven
maar het leven niet van hem.
Althans niet genoeg.

Want wat is nu 66 jaar
voor een man die ervan droomde
na de noeste strijd om het bestaan

als god in Frankrijk te kunnen leven?

 

 

Twee vaders, twee gedichten

De mooiste bloempjes bloeien soms buiten de keurig aangeharkte literaire tuintjes. Zo trof ik een prachtig gedicht aan van Hanneke Verbeek met herinneringen aan haar vader in haar gezamenlijke dichtbundel (maart 2012) met Marco van der Bij: Zeven zondige dagen. Ik was verrast door de overeenkomsten met een gedicht over mijn eigen vader uit mijn bundel Blijf maar (2004). Met toestemming van Hanneke, plaats ik vandaag haar gedicht samen met het mijne op deze weblog. Tussen de gedichten in staat een mooie bloemenfoto van Jan Bom, die hiermee naar mijn oordeel de beroemde fotograaf Robert Mapplethorpe naar de kroon steekt.

Hoogmoed

hij sprak van
nederige hoogmoed,
mijn vader die voor god
niet buigen kon

die zag hoe zijn gelijken
vooraan in de kerk hun
hoge hoofden negen voor
ontvangst van milde zegen
over ijdel werk

hij kende zijn hoogmoedigheid
die restte uit de lange tijd
van jongensovermoed
hij wist hoe bang hij was

hij was geen held, hij zag
zijn lafheid in de knieval
verbergen in de oorlog viel hem
achteraf nog zwaar

maar zich vrijwillig onderwerpen
geloven in gesteld gezag
daar was hij de man niet naar

Hanneke Verbeek

Foto Jan Bom

MIJN VADER

Mijn vader was
ondanks zijn leeuwennaam
goddank geen dapper man.

Maar voor de Duitsers werken?
Dat verdomde-ie
net als zijn beste kameraad

de later nimmer nuchter
voor de klas staande
schoolmeester Gradje P.

Vader vond tijdelijk onderdak
bij een boer in Bunnik
die hem tewerkstelde

tegen gratis kost en inwoning
en een sigaar op zondagochtend
op de piano klaargelegd.

Vader bleef sigaren roken
wat hij helaas met een te
vroege dood bekopen moest.

Waarna mijn moeder
op zoete zomeravonden
nog dikwijls meende

dat in een nabij gelegen tuin
een pauw zijn fiere
voornaam schreeuwde.

Leo Mesman

Het Zuivelhuis van mijn ouders

image

Voor het omslag van mijn dichtbundel uit 1999 Als ik vijftig word is door de graficus Walter Kerkhofs gebruik gemaakt van het notablokje dat in onze zuivelwinkel thuis gebruikt werd. In de bundel is het volgende sonnet opgenomen, dat ik heb opgedragen aan mijn vader (1911-1977).

AAN MIJN VADER

Ik zie mijn vader, het hoofd iets gebogen,
onder het lamplicht op het tafelkleed
de balans opmaken van een dag lang zwoegen
waarbij hij munt bij munt in stapels meet.

Zijn kiel en venttas heeft hij afgegeven
en een sigaar bewierookt zijn gezicht
terwijl zijn handen zoekende bewegen
en cijfers maken in onleesbaar schrift.

Ik zie zijn beeld en hoop na al die jaren
die zijn vervlogen sinds hij sterven mocht
en niemand hem nog voor de dood kon sparen,

in mijn leven, hoe anders ook gevaren
dan hij in mij te investeren zocht,
zijn meerwaarde met rente te bewaren.

Vader 18 jaar
Vader, 18 jaar