Zee-verlangen

Hoe verder van de kust
hoe groter het verlangen
er naartoe te gaan.
Wie de reis naar zee aanvaardt
keert getroost naar huis terug.

***************

Buiten schijnt de zon.
Binnen ruist de zee.
In woorden en in beelden
.

(Tanka en haiku, geschreven naar aanleiding van de opening van de tentoonstelling Daar, waar de zee het land kust)

De grote witte vogels

Ver hier vandaan op de blauwe zee
Klinkt een lied van wederkeer,
Een lied over het leven.

Matrozen zingen het op het moment
Dat zij hun gestorven vriend
Aan de zeebodem geven.

Mooi rust hij in een linnen kleed
En hoort hoe in blauwe verten zacht
Blanke vleugels ruisen.

Een glimlach siert hem, zoals hij daar ligt,
Dat is zijn ziel, die immers niet
Naar de sterren zal vliegen.

En zijn lichaam roept een lied
Dat zich lokkend over klippen giet,
Als wind en golven.

Al schuimt het zeewater nog zo wild,
Gedachten vormen zich toch een beeld
Van zijn zielenleven.

De schone zeeman daalde als een steen
In het diepe water naar beneden,
Als in een kribbe.

Op dat ogenblik roept hoog in de lucht
Een grote witte vogel in zijn vlucht:
Versla de dood!

Zie je ginds die witte meeuwen gaan
Die ver uit de kust hun vleugels uitslaan
Boven het tumult van de zee?

Ze slaken kreten en vertellen:
Onze vleugels zijn de zielen
Van de matrozen.

De koele groeve van de zee
Trekt jou, matroos, naar benee
Om je te verenigen

Met allen die in gedachten bij je
Zijn en in verre stille nachten zacht
Om je schreien, schreien, schreien.

Mijn vertaling van het cultlied Die grossen weissen Vögel van Peer Raaben. De tekst is op zijn beurt geïnspireerd door een oud chanson van Lucien Boyer, Les Goélands
.