
Wie haar gedichten kent
weet: in Oeke’s kruidentuin
bloeien veel mooie bloemen.
Maar het meest kleurrijk
is toch Oeke zelf!

Wie haar gedichten kent
weet: in Oeke’s kruidentuin
bloeien veel mooie bloemen.
Maar het meest kleurrijk
is toch Oeke zelf!



Word je die herfstkleuren nou nooit eens beu? vraagt u zich misschien af.
Niet zolang het najaar duurt, zou mijn antwoord zijn.
Daarna kan ik er niet meer tegen en wil ik die hele herfst vergeten.
Maar na de zomer mag voor mij het kleurrijk verval weer beginnen.

Nog één keer shinen
lijken de loofbomen vandaag te denken
voordat de winterkou ons uitkleedt
en we met naakte takken maandenlang
weer en wind moeten trotseren.
Nog één keer elk blad
in schoonheid laten sterven
lijken de bomen te denken
zodat er straks weer
nieuwe kunnen verschijnen.
Aldus de dichter
die wel beter weet maar even
geen andere manier kan verzinnen
om te zeggen hoezeer hij
van het schouwspel geniet.
Ik had een droom en zag massa’s
mensen optrekken naar Gaza
om de vijandschap tussen Israël
en Hamas voorgoed te verslaan.
Niet met met de macht van geweren
maar met de kracht van het geweten.
Om licht te brengen in de nacht
bij al diegenen die wat goed is
en zacht in hun blindheid
zijn vergeten; en om samen
een rode lijn te trekken rond
de tunnels van pijn en haat.

Als ons oog er niet geschikt voor was,
Kon het de zon nooit vangen in zijn blik;
Als niet Gods eigen kracht in ons zat,
Hoe raakten wij ooit van Hem verrukt?
GOETHE
Wär nicht das Auge sonnenhaft,
Die Sonne könnt’ es nie erblicken;
Läg nicht in uns des Gottes eigne Kraft,
Wie könnt’ uns Göttliches entzücken?

(Verbeterde vertaling van een eerdere, op 5 februari 2019 gepubliceerde, versie.)