Elegie


Mijn lieve vrienden, als ik gestorven ben
Plant dan een wilgenboom op het kerkhof
Ik houd van zijn betraand gebladerte
De bleke kleur ervan is mij zo dierbaar
En zijn schaduw zal lichtjes vallen
Op de aarde waarin ik sluimeren zal.

Mes chers amis, quand je mourrai,
Plantez un saule au cimetière.
J’aime son feuillage éploré,
La pâleur m’en est douce et chère,
Et son ombre sera légère
A la terre où je dormirai.

Alfred de Musset (1810-1857)
(Eigen vertaling)

IM Joof van Keulen – op zijn 77-ste geboortedag

Haas op de Neu

Haas denkt na:
ben ik verdwaald?

Uit de hoogte ziet hij neer
op de mensen en hun haastigheden,
als een zwartgeblakerde fakir
op zijn lavarots gezeten.

Geen seizoen, hoe bar ook,
weet onze Haas te deren.
Geen kledingstuk, hoe dwaas ook,
kan zijn waardigheid onteren.

Haas denkt na:
ben ik verdwaald?

Zie ook: https://www.nieuws030.nl/kunst/de-utrechtse-beeldengalerij-42-thinker-on-rock-reprise/