Rode lijn (gedicht)

Over de duif die een drone werd

Er was eens een duif die genoot van de vrijheid om te vliegen waarheen hij wilde.
Hij zat ook graag vreedzaam te koeren onder het veilige bladerdak van zijn lievelingsboom.
Op een dag schrok hij wakker uit een van zijn dagdromen.
Tot zijn verbijstering bleek hij veranderd in een drone, met stalen vleugels en een elektronisch hart!
Vanaf dat moment was hij zichzelf niet meer.
Een vreemde macht stuurde hem naar een ver en onbekend land.
Om mensen te doden die daar in een wrede, slepende oorlog verwikkeld waren.
De duif schaamde zich voor zijn nieuwe rol als doodsvogel.
Hij wilde terug naar zijn vorige bestaan van vreedzaam koeren en dromen in bloeiende bomen.
Maar hij kon niet terug.
Hij was dan ook blij toen hij werd neergehaald en zijn einde vond, onder het hemelsblauwe uitspansel van het verre, vreemde land.
Wie weet zullen ooit drones in duiven veranderen en kogels in bloemen…

Waarom?

Oorlogen worden beschouwd als iets onvermijdelijks in onze wereld.

Zoals aardbevingen en andere natuurrampen.

Toch komt elke oorlog neer op wederzijds gepleegde massamoord.

Ongeacht welke partij de strijd is begonnen of de overwinning claimt.

Oorlogen kennen geen winnaars, enkel verliezers.

De leegte die gevallenen nalaten bij hun dierbaren is onherstelbaar.

Zelfs de fraaiste medailles kunnen hun tranen niet stelpen.

Oorlogen kennen geen winnaars, enkel verliezers.

Waarom kunnen we niet voorkomen dat het telkens toch weer gebeurt,

…als Verenigde Naties…?

Niet te rijmen


Het is beter op een bal te jagen
dan met wapens op elkaar.

Toch gebeurt het dezer dagen
als het ware simultaan.

In het westen wordt gescoord,
in het oosten voortgemoord.

Voetbal en oorlog: niet
te rijmen met elkaar.

Uit de Volkskrant van vandaag, 16-06-2026