En toch blijf ik geloven dat er veel meer
liefde in de wereld is dan haat.
Haat is opdringerig, lelijk, luidruchtig;
liefde bescheiden en zonder ophef aanwezig.
Liefde is overal waar mensen voor elkaar zorgen en
proberen het leven mooier en draaglijker te maken.
Haat is de uitzondering. Liefde de regel:
de alledaagse, vanzelfsprekende goedheid.
Geweld eindigt, waar liefde begint.
Zo luidde ooit een bekende slogan van de r.k. Vredesbeweging Pax Christi. Ik moet daar aan terugdenken nu we een ongekende opleving meemaken op het politieke wereldtoneel van oorlogsgeweld tussen staten. Uitgevoerd met de meest geavanceerde wapensystemen ooit, zoals dodelijke drones.
Het geloof in geweld domineert en overstemt het geloof in de kracht van de liefde. Zouden we de geciteerde leuze niet moeten omdraaien? Liefde begint, waar geweld eindigt. Als inspiratie om terug te keren op de doodlopende weg van steeds meer wapens en steeds meer haat.
Het klinkt als vloeken in de politieke kerk.
Toch lijkt mij meer dan ooit de keuze voor ontwapening geboden. Om het begrip en de liefde tussen mensen en volkeren te herstellen. Om te beginnen in het Midden-Oosten, dat voor onze ogen bezig is te ontploffen; en waar verwoestende bommenregens voor generaties haat zaaien. Dankzij een blind geloof in geweld als oplossing voor conflicten.
