Onder bovengenoemde titel verscheen begin mei de nieuwste gedichtenbundel van Marlies Souren. De inhoud van haar zevende bundel is vrij eenvoudig samen te vatten: vrijwel alle gedichten gaan over de dichter zelf. Zij is zowel het onderwerp als het ‘lijdend voorwerp’ van haar poëzie, die dan ook als lyriek pur sang te typeren is.

Maar daarmee is natuurlijk niet alles gezegd. Want Marlies Souren is een complexe persoonlijkheid. Niet de enige op deze aarde, maar wel iemand die bereid is dieper in het eigen innerlijk te graven dan menig andere mens zou durven doen. Laat staan erover schrijven en publiceren. En dat maakt de nieuwe bundel van mijn Utrechtse collega-dichter in mijn ogen zo boeiend, hier en daar zelfs aangrijpend en van de eerste tot de laatste letter authentiek.

Belangrijke thema’s in ‘Meer lief dan leed’ zijn onder meer: de worsteling met de taal, het diepe verlangen als dichter gekend en erkend te worden, de rouw om de overleden geliefde en de vreugde om een nieuwe liefde, uiteenlopende herinneringen aan de jeugdjaren, vrees voor de naderende ouderdom, de impact van de economische crisis. Dit alles verwoord in toegankelijke, met een fijne pen en als het ware op de huid geschreven gedichten. De  bundel bevat verder enkele fraaie staaltjes van door zelfspot gekleurde light verse, een geestige en tedere ode aan huiskat Slash, de diepzinnige monoloog van een winkelwagen (!) en een aantal meditatieve gedichten, die Japans aandoen.

Een enkel gedicht, gericht aan de met ‘u’ aangesproken lezer, vind ik wat prekerig van inhoud en hoogdravend van toon, zoals het titelgedicht waarmee de bundel opent. Maar, al met al, vind ik dat ‘La Souren‘ de wereld verrijkt heeft met een fonkelend kleinood (even fonkelend als de door Tasja van der Veen ontworpen omslag), waartegen zelfs de door deze dichter gehekelde ‘poëziepolitie’ waarschijnlijk geen bezwaar zal maken.

Een gedicht uit de bundel dat mij ontroert en wat mij betreft een Prijs verdient: