Meer lief dan leed, in 77 poëtische tinten – een recensie

Onder bovengenoemde titel verscheen begin mei de nieuwste gedichtenbundel van Marlies Souren. De inhoud van haar zevende bundel is vrij eenvoudig samen te vatten: vrijwel alle gedichten gaan over de dichter zelf. Zij is zowel het onderwerp als het ‘lijdend voorwerp’ van haar poëzie, die dan ook als lyriek pur sang te typeren is.

Maar daarmee is natuurlijk niet alles gezegd. Want Marlies Souren is een complexe persoonlijkheid. Niet de enige op deze aarde, maar wel iemand die bereid is dieper in het eigen innerlijk te graven dan menig andere mens zou durven doen. Laat staan erover schrijven en publiceren. En dat maakt de nieuwe bundel van mijn Utrechtse collega-dichter in mijn ogen zo boeiend, hier en daar zelfs aangrijpend en van de eerste tot de laatste letter authentiek.

Belangrijke thema’s in ‘Meer lief dan leed’ zijn onder meer: de worsteling met de taal, het diepe verlangen als dichter gekend en erkend te worden, de rouw om de overleden geliefde en de vreugde om een nieuwe liefde, uiteenlopende herinneringen aan de jeugdjaren, vrees voor de naderende ouderdom, de impact van de economische crisis. Dit alles verwoord in toegankelijke, met een fijne pen en als het ware op de huid geschreven gedichten. De  bundel bevat verder enkele fraaie staaltjes van door zelfspot gekleurde light verse, een geestige en tedere ode aan huiskat Slash, de diepzinnige monoloog van een winkelwagen (!) en een aantal meditatieve gedichten, die Japans aandoen.

Een enkel gedicht, gericht aan de met ‘u’ aangesproken lezer, vind ik wat prekerig van inhoud en hoogdravend van toon, zoals het titelgedicht waarmee de bundel opent. Maar, al met al, vind ik dat ‘La Souren‘ de wereld verrijkt heeft met een fonkelend kleinood (even fonkelend als de door Tasja van der Veen ontworpen omslag), waartegen zelfs de door deze dichter gehekelde ‘poëziepolitie’ waarschijnlijk geen bezwaar zal maken.

Een gedicht uit de bundel dat mij ontroert en wat mij betreft een Prijs verdient:

OMDAT WE MOOI ZIJN
(voor S)
 
Met mijn dochter zit ik in de bus
die een weg zoekt door het platteland.
“Zag jij die man,” zegt ze angstig,
“die keek naar ons.” Zij heet schizofreen
tegenwoordig heet dat
‘disfunctionele kijk op de realiteit’.
“Ja,” zeg ik, “die man, hij keek,
want wij zijn mooi.” De rest van de
tocht kijkt alles, schapen, eenden
een controleur en een koe op
de rijbaan naar ons, alleen naar
ons omdat we mooi zijn.

De dichtbundel is te bestellen bij: Webwinkel Boekscout.nl

Leestips:
Marlies Souren, schrijfster
Weblog Marlies Souren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s