Categorie Dichters

Zoals in Oostende

Leo Mesman Een reactie plaatsen

Er waren zeepaardjes te zien
Die met zoveel kracht kwamen aanstormen
Dat ze hun kopjes verbrijzelden
Voor het uitgestorven casino
De serveerster was pas achttien
En ik, die zo oud ben als de winter,
Verdronk mezelf niet in een glas
Maar dwaalde de lente in
Van haar amandelvormige ogen

Niet grijs, niet groen, niet grijs, niet groen
Zoals in Oostende en overal
Wanneer het regent in de stad 
En je je afvraagt of het zin heeft
En vooral of je leven de moeite waard is
De moeite waard om geleefd te worden

Onderweg naar mijn bestemming
Rook ik ineens de geur van bier en friet
En vers gekookte mosselen
Die mij een kroeg binnenlokte
Waar kerels aan het drinken waren
Druktemakers met rooie koppen
En harde schreeuwerige stemmen 
En voor ik zelf mijn bier besteld had
Stond er al een nieuw glas voor mijn neus

Het regende, ja het regende
Zoals in Oostende en overal
Wanneer het regent in de stad
En je je afvraagt of het zin heeft
En vooral of je leven de moeite waard is
De moeite waard om geleefd te worden

Arm in arm gingen we op pad
Naar de buurt waar achter ramen
De mooie meisjes zetelen
Die je je permitteert als je zat bent
Maar kijk: aan eind van de straat
Verschijnt er opeens een draaiorgel
Met een oud denderend deuntje
Waar je van moet grienen en meer
Zo erg dat alle jongens van de groep

Van de wijs raakten, van de wijs raakten
Zoals in Oostende en overal
Wanneer het regent in de stad
En men zich afvraagt of het nut heeft
En vooral of je leven de moeite waard is
De moeite waard om geleefd te worden

(Mijn inhoudelijke vertaling van het chanson Comme à Ostende van Jean-Roger Caussimon, op muziek gezet door Léo Ferré)

Hoe het zit

Leo Mesman Een reactie plaatsen
Bloeyendael met sneeuwklokjestapijt

Er is een draad die je volgt. Hij loopt tussen
Dingen door die veranderen, maar verandert zelf niet.
Mensen vragen zich af wat je plannen zijn.
Je moet dan uitleg geven over de draad.
Maar die is voor anderen moeilijk te zien.
Zolang je hem vasthoudt, raak je de weg niet kwijt.
Er vinden tragedies plaats, mensen raken gewond
Of gaan dood; en je hebt het zwaar en wordt oud.
Niets kun je uitrichten tegen het verglijden van de tijd.
Je laat de draad nooit of te nimmer los.

Mijn vertaling van het gedicht ‘The Way It Is’ van William Stafford:

There’s a thread you follow. It goes among
things that change. But it doesn’t change.
People wonder about what you are pursuing.
You have to explain about the thread.
But it is hard for others to see.
While you hold it you can’t get lost.
Tragedies happen; people get hurt
or die; and you suffer and get old.
Nothing you do can stop time’s unfolding.
You don’t ever let go of the thread.

De dichter van dit levensbeschouwelijke gedicht, William Stafford, leefde van 1914 tot 1993 in de Verenigde Staten. Hij was pacifist en verrichtte als erkende gewetensbezwaarde 4 jaren lang vervangende dienst (1942 – 1946). Hij publiceerde zijn eerste dichtbundel toen hij 46 jaar was. Gedurende 50 jaar schreef hij dagelijks een gedicht. Van zijn 22.000 gedichten verschenen er 3.000 in druk. In 1970 werd hij Dichter des Vaderlands. Zijn vaak over alledaagse zaken handelende poëzie geldt als toegankelijk, maar dat geldt volgens mij alleen op het eerste gezicht.

Een overpeinzing

Leo Mesman 2 reacties
In de Walburg tuinen, Nuenen

Op een koele ochtend opgestaan. Uit een raam geleund.
Geen wolk, geen wind. Een geur van bloemen,
even maar. Ergens een duif.

In mijn leven grotendeels op proefverlof geweest. En
de rest van mijn bestaan veroordeeld. Deze ogenblikken
betekenen dan ook veel — vrede, weet je wel.

Laat de emmer van het geheugen afdalen in de put,
haal hem weer op. Koele, koele minuten. Niemand
roert zich, geen plannen. Er alleen maar zijn.

Hier draait het allemaal om.

(Eigen vertaling van het gedicht ‘Just Thinking’ van de Amerikaanse dichter William Stafford)