Onze reisleidster, een sprankelend meisje van Italiaans-Nederlandse afkomst, had ons al vaak vermaakt en vertederd door haar bloemrijk taalgebruik.

Maar het hoogtepunt was toch wel toen zij het rijgedrag van haar semi-landgenoten als volgt beschreef: ‘Automobilisten in Italië zwaaien graag met de toet.’

Bij zo ’n staaltje poëzie verdwijnt elke eventuele ergernis over het overvloedig gebruik van de claxon toch als sneeuw voor de -mediterrane- zon?