Studentikoos (ollekebolleke)

Toch best een mooie tijd,
Wonen in Nijmegen.
Annastraat zeventien
Was het adres.

Vrij als een vogeltje.
Theologiestudent.
‘s Avonds de kroegen af,
‘s Ochtends naar les.

Kerk aan de Maliebaan

Foto André van Dijk 1978

In Utrecht aan de Maliebaan
stond ooit een groot en streng gebouw
met hoge, donkere ramen:
een kerk van mannenbroeders.

Voorbijkomend op de fiets,
vroeg ik mij wel eens af:
zou God het niet koud hebben in dit huis?

Op een dag werd de kerk gesloopt.
God verdween, met zijn gemeente,
en maakte plaats voor een modern complex
met goed verwarmde appartementen.

Zouden de bewoners nog wel eens bidden?
vraag ik mij nu af. Of vinden ze hun troost
in het comfortabele woongenot?

De heilige Sebastiaan
Heeft meestal niet veel kleren aan
Maar dat is geen bezwaar

Hij was een mooie jongeling
In onze taal ‘een lekker ding’
Toch werd hij martelaar

Als obstinaat Romeins soldaat
Maakte hij zijn bazen kwaad
Niet om zijn lange haar

Ondanks des keizers’ streng verbod
Koos hij zich een nieuwe god
De rapen waren gaar

Men reageerde niet halfzacht
De jongen moest ter dood gebracht
Want hij was een gevaar

Men schoot zijn schoon efebenlijf
Met scherpe pijlen akelig stijf
Het is zonde maar wel waar

Ondanks de wrede pijlenregen
Bleef de arme knaap in leven
Het karwei was nog niet klaar

Met knuppels echt heel laf
Maakten ze Sebastiaan af
Dat was bijzonder naar

Het einde van dit droef verhaal
Werd nog een grof schandaal
En gaf ook veel misbaar

Zijn lijk is terechtgekomen
In het riool van Rome
De cloaca werd zijn baar

De moord op deze reine bloem
Bracht het christendom veel roem
En menig kunstenaar

Want de heilige Sebastiaan
Kwam fraai in beeld voortaan
Als supermartelaar