Als we zeggen
of zingen
ik hou van je
bedoelen we dan
eigenlijk niet
ik wil je houden
en blijven we
dit daarom zo
vaak herhalen
omdat we wel
voelen en weten
dat onze wens
niet onbeperkt
houdbaar is
en vroeg of laat
het moment
van loslaten
komt?
Eén enkele bloem stuurde hij mij na onze date.
Zo teder gekozen, de brenger van zijn boodschap;
Recht uit het hart, puur, van zoet geurende dauw nog nat:
Eén volmaakte roos.
Ik kende de taal van het bloempje maar al te goed:
“In mijn fragiele blaadjes” zei het “is zijn hart ingebed.”
Zo lang geldt zij al als liefdesamulet:
Eén volmaakte roos.
Waarom, denk je, stuurde mij nooit eens iemand
Een supergave limousine?
Maar nee, ik tref het elke keer weer en krijg:
Eén volmaakte roos.
(Eigen vertaling van het ironische gedicht One Perfect Rose van Dorothy Parker, 1893-1967)
De beek stroomt onstuimig
Over de rotsige bodem;
Wie daar niet van gaat zuchten,
Leert het onder het minnekozen.
Russisch-Pools dansliedje
Uit: Polydora (1855), Georg Friedrich Daumer
(Eigen vertaling uit het Duits)
Kromme Rijn bij Cothen (winter)
leo mesman gedichten en foto's 