
Als het lichaam ons verlaat
Vallen de sterren uit de hemel
En dooft het zonnelicht.
Als het lichaam ons verlaat
Bedekt de maan haar gezicht
En wordt de wereld blind.
Als het lichaam ons verlaat
Daagt het eeuwige Licht
Dat alle pijn verjaagt.

Als het lichaam ons verlaat
Vallen de sterren uit de hemel
En dooft het zonnelicht.
Als het lichaam ons verlaat
Bedekt de maan haar gezicht
En wordt de wereld blind.
Als het lichaam ons verlaat
Daagt het eeuwige Licht
Dat alle pijn verjaagt.

Dit typisch Memento mori gedicht trof ik aan in een uitgave van de Katholieke Illustratie uit 1909. Gelet op de kruisjes bij de tekst, werden in het grijze verleden meer lezers geraakt door de treffende inhoud. Treffend, maar ook wel somber. Om in Latijnse sferen te blijven, ik mis de conclusie: het leven is kort, dus Carpe Diem! Oftewel: Mensch, durf te leven!
Er hebben vóór ons
honderd miljard mensen
geleefd op deze planeet.

Hoe vinden we straks
onze dierbaren ooit
terug in de hemel?