Doden om te overleven,
aanvallen om te verdedigen,
moorden om te vergelden:
de logica van oorlog.
Er is ook een andere logica:
besluiten om de spiraal van geweld
recht te buigen tot een draad
van verzoening en vrede.
Een logica die zichtbaar wordt
wanneer de klaprozen bloeien
op de knekelvelden van gevallen soldaten.
Hun offer wordt te snel vergeten:
zij waren weliswaar met velen,
de overlevenden met veel meer.
In de keuken zoek ik tevergeefs
naar de bus waar ik vorig jaar mei
een verrukkelijke dag in opborg.
Ik haal letterlijk alles uit de kast,
maar de bus blijft onvindbaar.
Dus zit er niets anders op dan
dat ik nog een maand of wat
wacht op de eerste lentedag.
In het bos stuit een jager op een wolf.
Het is liefde op het eerste gezicht,
Althans wat de jager betreft.
De wolf keurt hem geen blik waardig.
De jager legt zijn geweer af en vlijt zich
mismoedig neer op het mos onder een boom.
Tot zijn verrassing gaat de wolf naast hem liggen.
Zou de liefde dan toch wederzijds zijn?
Leo Mesman gedichten & foto’s 