Ik zag op zekere avond een man voorbijkomen,
In een ruim gewaad gehuld, als een consul in Rome.
Zijn gestalte stak donker af tegen de heldere lucht.
Toen hield hij halt en bekeek mij geducht
Met een intense, wild ogende blik.
En hij zei me: In vroeger tijden was ik
Een hoge berg die heel de horizon vulde
Tot ik, blind van geest nog, ontkomen wilde.
Op de schaal der wezens een graad gestegen,
Werd ik een eik, priester en altaar genegen
En liet ik mijn loof raadselachtig ruisen.
Toen werd ik een leeuw, loom de savanne doorkruisend
En grauwend naar de nacht met haar duistere kanten.
Nu ben ik een mens – en mijn naam is Dante.
Victor Hugo
(Eigen vertaling uit het Frans)
De wind viel stil; al dichter vlokken
daalden doodzacht naar het smal pad.
Het werd als kwam zij straks weer kloppen
om een aandenken, dat zij hier vergat –
maar in de dood niet kon vergeten
omdat zij het niet missen kon –
Het sneeuwde tot het niet meer sneeuwde,
en het weer werd of ik haar missen kon.
A. Roland Holst
Voor Magda, die vandaag geen 59 mocht worden.
leo mesman gedichten en foto's 