Het was op de geboortedag van Hüseyin
De bergen voor mij werden groter
en de bergen achter mij kleiner
dat krijg je als je rijdt op een weg
die je voor het eerst ziet
steeds weer het omzien
Wij reden terug
van de plaats die wij thuis noemden
wij hadden Duran begraven
Diep genoeg, zei nog iemand
bij het inspecteren van de grafkuil
Nadat wij hem hadden gewassen
keken we naar buiten
op zoek naar de plaats waar de zon
zou ondergaan
In een lijkwa legden wij hem op de aarde
om altijddurend te rusten
Wij legden oude planken met spijkergaten
schuin over hem heen
zodat hij de last van de mensen
die nog op aarde leven niet hoeft te dragen
Wij begroeven hem in stilte
stilte die geen handen had
om onze tranen af te vegen
Op de terugweg waar langzaam
grappen werden gemaakt over nietige dingen
dacht ik aan Hüseyin
aan de geschiedenis die hij zal achterlaten
tussen de weeën van zijn baring
en de tranen die zo weinigen dragen
uit hetzelfde geslacht
uit hetzelfde geslacht
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Een gedicht van Ali Şerik
leo mesman gedichten en foto's 