Categorie Dichters

Sterven voor ideeën?

Leo Mesman Een reactie plaatsen

Een van de ontelbare demonstranten voor het recht op vrije meningsuiting afgelopen weekend in Parijs hoorde ik op tv zeggen: “Luister naar het lied van Georges Brassens, Mourir pour des idees, dan weet je genoeg.” Dit Franse chanson uit 1972 (?) is inderdaad nog steeds actueel en drijft ongenadig de spot met alle valse profeten die andere (vaak jonge) mensen in naam van hooggestemde idealen de dood injagen.

Er zijn mij twee, elk op zich respectabele, Nederlandse vertalingen bekend van dit lange, uit zes coupletten bestaande, chanson. Van Ernst van Altena en Gerard Wijnen. Het zijn allebei nogal vrije en naar mijn smaak gekunstelde vertalingen, mede omdat beide vertalers proberen vast te houden aan metrum en rijmschema van de oorspronkelijke liedtekst. Niettemin blijft in beide vertalingen de bovengenoemde strekking van Brassens’ boodschap duidelijk overeind. Ik heb zelf een, meer letterlijke, vertaling gemaakt van het eerste couplet.

Sterven voor ideeën, kom maar eens op het idee!
Zelf bleef ik, daarzonder, met moeite op de been,
Want een hele meute ging wel met dat idee in zee
En viel luid roepend om de dood over mij heen.
Dat kwam bij mij wel aan en zich verontschuldigend
Ging mijn muze onbeschaamd mee in de waan,
Zij het met enig wantrouwig voorbehoud:
Want doodgaan voor ideeën, oké,
Maar kalmpjes aan, kalmpjes aan daarmee!
 
Zonsopgang januari 2015
 

Afscheid van "de haikuman"

Leo Mesman Een reactie plaatsen

Op 21 november is de haikuman overleden. Zo noemde Jac Vroemen zich op Twitter. Hij manifesteerde zich ook via diverse blogs op internet. Jac Vroemen was een vruchtbaar schrijver van verhalen en poëzie, die tal van publicaties op zijn naam heeft staan. Het was een genoegen Jac op het podium mee te maken als meesterverteller en voordrager van zijn haiku’s. Gedurende vele jaren was hij een gewaardeerd lid van de Vereniging Taalpodium en droeg hij trouw bij aan de literaire bijeenkomsten en publicaties van deze vereniging.

Mijn herinnering aan deze aimabele en integere man, heb ik in deze haiku neergelegd:

 klein van gestalte
vulde hij ons podium
met woorden van stilte

LiteratuurPrijs Zeist 2014

Leo Mesman Een reactie plaatsen

NOG ALTIJD

Ooit was ik blond
als het helmgras
in de duinen.

Nu kleur ik beter
bij het grijs
van de meeuwen

en het gruis
van de schelpen
op de paden.

Maar ik fiets
nog altijd;

nog altijd
met wind tegen.

Dit gedicht van mij staat in de op 14 november gepresenteerde bundel met 30 door de jury geselecteerde gedichten in het kader van de Literatuurprijs Zeist 2014. (Het gedicht is eerder bij de Turing Gedichtenwedstrijd 2010 geselecteerd voor de Top 1000.  Oordeel van de toenmalige Turing-jury: “Mooie vergelijkingen, fraai onder woorden gebracht. Het slot is ook geestig en op een laconieke manier melancholisch.”)

De winnaar van de poëziewedstrijd in Zeist  (met 205 inzendingen) was Martin Carette uit Deinze (B). De titel van de fraaie TULIP-uitgave is ontleend aan het in de bundel opgenomen gedicht van  Mia Wittop Koning  Naar mijn persoonlijke smaak is haar elegische gedicht het mooiste van alle dertig; daarom plaats ik het hieronder integraal.

NAAM

in het natte zand
langs de rivier
schreef ik
met mijn vinger
je naam
het zand krulde
om de letters

even later had de rivier
het zand teruggespoeld
en alles gewist

ik schreef hem opnieuw
weer en weer
steeds vaagden
zacht kabbelende golfjes
hem weg

ik schreef tot al het zand
jouw naam werd
tot de oever volgeschreven was
en het riet alle letters vulde

wuivend zingt het riet
jouw naam dag na dag
in de wind en de luwte

ik luister
heel stil