Dit typisch Memento mori gedicht trof ik aan in een uitgave van de Katholieke Illustratie uit 1909. Gelet op de kruisjes bij de tekst, werden in het grijze verleden meer lezers geraakt door de treffende inhoud. Treffend, maar ook wel somber. Om in Latijnse sferen te blijven, ik mis de conclusie: het leven is kort, dus Carpe Diem! Oftewel: Mensch, durf te leven!
Een helder bergmeer
hemelsblauw in de diepte
als kinderogen.
Het diepe bergmeer
tot op de bodem gekend
worden als een kind.
Het hooggebergte
de eeuwige sneeuw smelt weg
een wereld voorbij.
Haikudichter Edy Valkenburg heb ik via vereniging Taalpodium leren kennen. We delen de liefde voor het schrijven van haiku’s. Met Edy ’s instemming publiceer ik graag de bovenstaande drie haiku’s uit een cyclus met vakantieherinneringen aan het Zwitserse meer Zugersee, die hij mij toezond.
Er was een joch, een erg merkwaardig wonderjoch;
Dat, naar men zegt, ver over land en zee gezworven had.
Een beetje bleu en triest van blik,
Bracht hij veel wijsheid mee.
En op een dag, een toverdag, kruiste hij mijn pad;
En toen we veel zaken, koningen en dwazen, bespraken,
Zei hij dit tegen mij:
“Het mooiste dat je ooit zult leren,
Is lief te hebben en je eveneens bemind te weten.”
Mijn vertaling van de song Nature Boy van eben ahbez
leo mesman gedichten en foto's 