Ik heb medelijden met de mensen in Oekraïne, of ze nu in het oostelijk of westelijke deel van dit enorme land wonen en of ze nu wel of niet door Poetin “bevrijd” hopen te worden. Eerst heeft de bevolking het op bedrog en schijnzekerheden gebaseerde dwangsysteem van het communisme moeten doorstaan. Daarna heeft men alweer ruim twee decennia moeten zien te overleven in een chaotische toestand waarin politieke machtsstrijd, incompetentie, corruptie en de wreedste vormen van het kapitalisme de dienst uitmaakten.

Geen wonder dat vooral ouderen en kansloze jongeren vatbaar zijn voor de valse beloften en leugens van het Poetinisme, waarvan in onze contreien alleen zogenaamde Ruslandkundigen van de Universiteit van Amsterdam gecharmeerd lijken te zijn  Zouden de studenten bij deze opleiding nog leren wat  “fellow-travellers” waren? Mensen vergeten zo snel. Net zoals anderen liever niet weten dat grote bevolkingsgroepen in de landen van Oost-Europa onder het puin van de omvallende Muur terecht zijn gekomen bij de hardhandige en triomfantelijke invoering van de markteconomie na 1989.

Bij enkele ontmoetingen die ik mocht hebben met jonge mensen in Oekraïne in de afgelopen jaren ontroerden zij mij vanwege hun naïeve hoop op een Europese toekomst en raakte ik om dezelfde reden ook bedroefd. Want de Europese Unie heeft de jeugd in Oekraïne weinig concreets te bieden en het zal nog wel enkele generaties duren, voordat in dit “grensland” een enigszins normaal leven mogelijk zal zijn en een welvarende en democratische samenleving zal zijn gerealiseerd (in het gunstigste geval, want andere, minder optimistische scenario’s zijn ook denkbaar.) Voorlopig rest dus vooral medelijden met Oekraïne.

Reclame in taartenwinkel, Maidanplein Kiev