‘Jij bent de wereld van mij.’
zegt Sarah van vier en half,
naast mij aan tafel.
Zou er zoiets als
een poëziegen bestaan?

Zoals veel mensen, mag ik af en toe graag rondsnuffelen in een winkeltje met tweedehands spulletjes. Het fijne gevoel als je voor een paar euro’s weer een mooi hebbedingetje hebt gescoord!

In het meesterwerk van Fernando Pessoa, Boek der rusteloosheid, stuitte ik op een prachtige passage over deze soms verslavende liefhebberij. (Vertaling Harrie Lemmens, uitgave De Arbeiderspers 2015, 12e druk, Privé-Domein nr. 283)

“Mensen die nutteloze dingen kopen, zijn in feite verstandiger dan ze zelf denken – ze kopen kleine dromen. Bij het kopen zijn ze net kinderen. Alle kleine, nutteloze voorwerpen die naar hen lonken in de wetenschap dat ze geld hebben, kopen en bezitten ze met de gelukzaligheid van een kind dat schelpen zoekt op het strand – een beeld dat als geen ander het totale kindergeluk weergeeft.”

Versteende boomstronken op Lesbos

Bezoek aan een stadje met een roemrijke historie. De markante huizen en paleizen staan er prachtig gerestaureerd bij, in zachte pasteltinten. Hun architecten en bouwers zijn net als de oorspronkelijke bewoners allang tot stof vergaan. In het middeleeuwse stadscentrum dwalen enkel nog toeristen rond, camera in de aanslag om alles wat hun opvalt vast te leggen. Wat zien ze werkelijk, wat zal er van hun indrukken beklijven? Het heden is losgezongen van het verleden. Geschiedenis is fictie geworden. De fraaie gebouwen en ermee verbonden verhalen dienen uitsluitend tot vermaak van de vele bezoekers. Maar geen van hen komt om het stadje te veroveren of te plunderen. Een prettig verschil met vroeger tijden.

 

Cesky Krumlov