
In haar tweede dichtbundel deinen – dichten bundelde Anneke van Schaik onlangs 75 versjes en gedichten ter gelegenheid van haar 75ste verjaardag. In het voorwoord vertelt zij dat schrijven haar het gevoel geeft van deinen op zachte golven.
De woorden en zinnen vloeien spelenderwijs uit haar pen – wat vaak uitmondt in luchtige verzen die de lezer de meest uiteenlopende alledaagse dingen net even anders laten zien of beleven. Plezierdichten noemt Anneke dat.
“Een taalspelig dichter met een heldere stem” noemt haar taalcoach Ceciel Boudewijn Anneke op de achterflap van de bundel. Een mooi voorbeeld van die taalspeligheid vind ik onderstaand gedicht, dat de lezer uitnodigt om opmerkzaam te wandelen, door in stijgende lijn de eigen observaties te tellen en vertellen.
Telwandeling
Eén witte kwikstaart
huppelt over het bospad voor me uit
Twee vrolijke vlinders
dansend boven fluitenkruid
Drie gezaagde bomen
die nu als bankje verdergaan
Vier slagen van de torenklok
vijf vogels vluchten van een dak
In de verte slaat een specht zijn roffel
wel zes keer takketakketak gehoord
Op weg naar buiten; kijk daar eens staan
zeven zwarte beuken langs de laan
in de tuinen van Kasteel De Haar
