De oude fuchsia-plant in onze (kletsnatte) tuin doet het nog prima. Zo goed dat hij het eigenlijk verdient toegezongen te worden met de bekende ode van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink, met dat ondeugende refrein. Toch laat ik deze senior liever met rust en geniet gewoon van de aanblik van zijn kleurrijke ‘bellen’.