Mijn moeders taal

Leo Mesman

Vandaag merk ik voor het eerst,
hoe haar beeld voor mij vervaagt,
alsof, behalve in de tijd, zij ook in
de geest steeds meer op afstand staat.

Is dit de prijs van het ouder worden:
dat zelfs de dierbaarste persoon
zich uit het oog verwijdert
in de nevelen van de tijd?

Toch blijft zij mij nabij
in de treffende, aan Brabants
taaleigen ontleende gezegdes,
– “Eigen is geen vodje!” –
waarmee zij haar spreken kruidde.

Haar beeltenis moge dan vervagen,
maar dankzij mijn moeders taal
zal mijn band met haar beklijven,
totdat in mij alle stemmen zwijgen.

7 gedachten over “Mijn moeders taal”

  3. Dank voor dit lieve, mooie gedicht. En ja, zo is het, alle beelden vervagen, zelfs van je moeder. Ze blijft echter in je hart, misschien daar steeds steviger zittend.

    liefs van Nynke

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

  4. Leo, Wat een ontroerend mooi gedicht, dank je wel dat je het deelt. Groeten uit Portugal, w.g.Gerrit Jan

    Like

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.