Ode aan de traagheid


Ik zing de lof der traagheid
in een wereld die alsmaar sneller
voortjaagt naar…ja, naar wat eigenlijk?
Snelheid is de topverslaving.
Haar prijs: een onherbergzame,
maatloze samenleving.

Waarom luisteren we niet
naar wat ons de bomen leren?
Zij groeien langzaam, doch
gestaag, naar volle wasdom,
met bladeren die de lof
der traagheid zingen.

(Na een poos wachten op het perron van NS-station Amsterdam-Zuid)

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.