Hij heette Achmed en had bruine ogen.
Zijn huid was helder als geschept papier.
In Nederland geboren en getogen,
Had hij de gratie van een arabier.

Hij had een blik die mij het hart doorwondde,
Blank als het mes dat hij niet bij zich droeg.
Dat ik niet rookte, vond ik eeuwig zonde,
Toen hij mij -schuchter- om een vuurtje vroeg.

Hij was één van de duizenden gezichten,
Die licht brengen in dit gesluierd land
En denken doen aan zuivere gedichten,
Geschreven door een onbekende hand.

Uit mijn dichtbundel Vallend Licht (2001)