Achmed

Hij heette Achmed en had bruine ogen.
Zijn huid was helder als geschept papier.
In Nederland geboren en getogen,
Had hij de gratie van een arabier.

Hij had een blik die mij het hart doorwondde,
Blank als het mes dat hij niet bij zich droeg.
Dat ik niet rookte, vond ik eeuwig zonde,
Toen hij mij -schuchter- om een vuurtje vroeg.

Hij was één van de duizenden gezichten,
Die licht brengen in dit gesluierd land
En denken doen aan zuivere gedichten,
Geschreven door een onbekende hand.

Uit mijn dichtbundel Vallend Licht (2001)

foto-3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.