Zwanen

Gedicht voor Tarik Z.

Er drijven twee witte zwanen
Op het water

Het meer is zwart en stil
Het zwanenpaar is stil

Hun witte gestalten stralen
In het licht van de volle maan

Ik ben de enige
Die de zwanen ziet

PS:
Ik was kennelijk niet de enige die poëzie zag in het incident in de NOS-studio, getuige dit ingezonden gedicht in de NRC van het afgelopen weekend (met dank aan Jan Bom):

Er is geen terug

Voor Frank, 60 jaar vriend

Terug in het groene paradijs van onze kindertijd
het broekbos inlopen en in een kuil vallen
door mijn vriendje en mij gegraven;

stuiten op de dam die we eigenhandig
bij elkaar sprokkelden in de bedding
van de beek die het bos doorklieft.

Daarachter heeft zich een enorm stuwmeer gevormd
waarin onze jeugd voorgoed is verdronken,
met onze spelletjes, onschuldig als de

stekelbaarsjes die we mee naar huis namen
voor een kortstondig bespied leven,
in een weckfles gevuld met kraanwater.

Het Broek, Nuenen









(Dit nieuwe gedicht is te zien als een vervolg op het gedicht Twaalf dat is opgenomen in de poëzieroute in het Utrechtse Griftpark.)