Wij schuilen voor de zon.
Zij schuilen voor raketten.
Wij vieren samen het leven.
Zij vechten om te overleven.
Hier een zomer met festivals.
Daar een zomer met dodelijk vuurwerk.
Wij zijn mensen als zij.
Zij zijn mensen als wij.
We willen allemaal
In vrede leven.
Hier en daar.
Wij en zij.
Nooit meer oorlog, was de kreet.
Weg met alle oorlogsleed!
Vrede bleek een vrome wens,
Omdat de mens zo snel vergeet.
De aarde wordt geplunderd.
Oorlogen gaan voort.
De wapenhandel bloeit.
Kinderen vermoord.
Is er iemand die het boeit?
Waart alom de duivel rond?
Steeds urgenter wordt de vraag:
Hoe blijf je geestelijk gezond?
Het antwoord lijkt mij toch:
Laat de hoop niet smoren
En blijf elke dag opnieuw
De roep om vrede horen.
Leo Mesman gedichten & foto’s 