Doden om te overleven,
aanvallen om te verdedigen,
moorden om te vergelden:
de logica van oorlog.
Er is ook een andere logica:
besluiten om de spiraal van geweld
recht te buigen tot een draad
van verzoening en vrede.
Een logica die zichtbaar wordt
wanneer de klaprozen bloeien
op de knekelvelden van gevallen soldaten.
Hun offer wordt te snel vergeten:
zij waren weliswaar met velen,
de overlevenden met veel meer.
Zolang er mensen zijn
is de vrede zoek op aarde.
Sinds Kaïn en Abel hield
het vechten niet meer op.
We moeten vrees ik leren
hiermee vrede te hebben
En intussen onvermoeibaar
blijven zoeken naar vrede.
We kunnen vliegen naar de maan,
Maar vrede stichten met elkaar:
Daar beginnen we niet aan.
Dat is eigenlijk toch raar?
Liever stellen we onze hoop,
Zonder oog voor het risico,
Op een nieuwe wapenwedloop.
Dat is raar en helaas ook waar.
Hoe lang nog moeten we wachten
Op die winnende ‘zachte krachten’?
Leo Mesman gedichten & foto’s 