Het kerstverhaal, ontroerend verbeeld

Op de (nog lopende) tentoonstelling ‘In de ban van de Middeleeuwen’ in het Utrechtse museum Catharijneconvent werd ik getroffen door deze ontroerende uitbeelding van het kerstverhaal. De grappige koppies van de musicerende engelen, de serene eenvoud van Maria in haar donkerblauwe fluwelen kleed, het blote kindje Jezus dat zich – wegkijkend – vastklampt aan het lange haar van zijn moeder, de mooie zachte kleuren waarin het hele tafereel is geschilderd. En er is nergens sneeuw te bespeuren! Wel lentebloempjes. In de linkerhoek staat de vermoedelijke adellijke schenkster van het religieuze kunstwerk. En rechtsboven de voedster van de nieuwgeborene.

Ernst

De bisschop zei:
”De mens is oorlog.”

Ik was geschokt,
Want zocht naar vrede!

De bisschop zei:
”De mens is oorlog.”

En sprak vervolgens
Een vredesbede.

(Herinnering aan bisschop Hub Ernst uit de tijd dat hij voorzitter van Pax Christi Nederland was.)

Bron foto: Wikipedia


Een lachende Boeddha op de vrijmarkt

Op een cursus voor zoekende mannen koos ik ooit het beeld van de lachende Boeddha (of monnik) als typering van mijn levenshouding. De combinatie van beschouwelijkheid en humor past wel bij mij vond en vind ik. Al zal menigeen in onze op gezondheid gefixeerde tijd misschien eerder aan obesitas denken.
Op de gezellige vrijmarkt van Vreeswijk kocht ik gisteren het hierboven afgebeelde stenen beeldje, 11 cm hoog, van een lachende Boeddha. De dame die het aan mij verkocht, voor de Koningsdagprijs van vijf euro, vertelde dat het uit de verzameling van haar vader afkomstig was. Hij had het artefact ooit in Indonesië gekocht. Mogelijk is het best oud, al zou het oordeel van een expert welkom zijn.
De enorme perzik in de armen van het beeldje staat voor verbondenheid las ik ergens op Facebook. Ik vind het gezicht met zijn aanstekelijke lach heel expressief. Heel anders dan bij een aantal andere beeldjes die ik al al googelend aantrof op internet. Die stralen eerder stompzinnigheid uit dan waardigheid…