Onder de massieve druk van het dagelijkse oorlogsnieuws lopen we het risico dat ons hart versteent voor het lot van de slachtoffers, omdat het besef van onmacht het wint van ons gevoel van verbondenheid. Maar wij zijn minder machteloos dan zij. Wij kunnen onze stem laten horen en iets doen. Zelfs de kleinste daad van steun of protest is belangrijk. Voor hen, maar ook voor ons. Alleen al om onze harten voor verstening te behoeden.
Wij schuilen voor de zon.
Zij schuilen voor raketten.
Wij vieren samen het leven.
Zij vechten om te overleven.
Hier een zomer met festivals.
Daar een zomer met dodelijk vuurwerk.
Wij zijn mensen als zij.
Zij zijn mensen als wij.
We willen allemaal
In vrede leven.
Hier en daar.
Wij en zij.
Er waart een spook door de wereld,
een horde van demagogen, waartegen
geen kruid gewassen lijkt.
Opgeblazen macho’s,
die menen boven de wet te staan
en alleen in brute macht geloven.
Maar we weten:
elke dictator komt vroeg of laat ten val.
Soms totaal onverwacht, soms tergend langzaam.
Maar vallen zullen ze.
Op een dag worden hun standbeelden omvergetrokken
en belanden ze op de mesthoop van de geschiedenis;
hoewel ze later, soms, als historische grootheid
alsnog de eer te krijgen die ze niet verdienen.
(Want misdaad loont, mits op grote schaal bedreven.)
leo mesman gedichten en foto's 