Wij schuilen voor de zon.
Zij schuilen voor raketten.
Wij vieren samen het leven.
Zij vechten om te overleven.
Hier een zomer met festivals.
Daar een zomer met dodelijk vuurwerk.
Wij zijn mensen als zij.
Zij zijn mensen als wij.
We willen allemaal
In vrede leven.
Hier en daar.
Wij en zij.
Er waart een spook door de wereld,
een horde van demagogen, waartegen
geen kruid gewassen lijkt.
Opgeblazen macho’s,
die menen boven de wet te staan
en alleen in brute macht geloven.
Maar we weten:
elke dictator komt vroeg of laat ten val.
Soms totaal onverwacht, soms tergend langzaam.
Maar vallen zullen ze.
Op een dag worden hun standbeelden omvergetrokken
en belanden ze op de mesthoop van de geschiedenis;
hoewel ze later, soms, als historische grootheid
alsnog de eer te krijgen die ze niet verdienen.
(Want misdaad loont, mits op grote schaal bedreven.)
Ook in deze kersttijd klinkt het ‘Vrede op aarde’
weer in alle toonaarden, uit duizenden kelen.
Toch kan ik dit geluid nu moeilijk velen,
sinds we van hogerhand de boodschap kregen:
“We moeten ons mentaal op oorlog voorbereiden
en meer wapens aanschaffen om vrede te bereiken!”
Is er echt geen andere weg naar verzoening en hoop
dan weer een nieuwe wapenwedloop?
Leo Mesman gedichten & foto’s 