Weer ritselen de hagedissen
in de berm van ons voetpad.
Een van de oudste geluiden ter wereld,
zoals we eerder schreven.
Weer klinkt het nieuw vandaag,
zoals ook onze liefde niet veroudert.
Hoe lang nog zullen wij samen wandelen
bij het ritselen van hagedissen?
Lesbos, mei 2011
Verschoppeling onder de stedelingen,
lieveling van eenvoudige zielen,
even anoniem en ongeteld.
Herkenning schept een band:
wie vertroetelt niet graag
wat nog kwetsbaarder is?
Ook ‘vliegende ratten’
hebben recht op een
paar kruimeltjes liefde.
In het duister tast ik naar
jouw warm en slapend lijf.
Buiten zendt een uil
signalen uit.
Of zijn tijding jou of mij
betreft is nog geheim.
Wat ik wel weet:
De dood die ons
op een dag zal scheiden
brengt ons op een andere
weer bijeen.
(Commentaar van de jury van de Turing Gedichtenwedstrijd 2010: “Opmerkelijk optimistisch en positief gedicht over samenzijn en scheiding. De dood overwonnen, oud thema maar mooi opnieuw in de woorden gezet.”)
leo mesman gedichten en foto's 