Tijdens een verblijf in Pristina, de hoofdstad van Kosovo, in januari 2010 kocht ik de bloemlezing Albanian Anecdotes (ISBN 9952-408-20-6). Het boekje bundelt 235 mondeling overgeleverde anekdotes, die door de auteur Salih Zogiani verzameld zijn in de dorpen van zijn land. De verhaaltjes zijn vanuit het Albanees in het Engels vertaald door Avni Spahiu. Ze zijn vaak grappig of ironisch van toon en geven een boeiend beeld van de kleine en grote gebeurtenissen in het dagelijks leven van de inwoners van Kosovo, een nog jonge staat met een turbulente geschiedenis en heel eigen tradities. Met het verzamelen en op schrift stellen van de anekdotes wilde de auteur bijdragen aan het behoud en de bekendmaking van dit onderdeel van het nationale culturele erfgoed. Doel van de Engelstalige uitgave is de lezers in het buitenland, Europa in het bijzonder, hiermee nader kennis te laten maken.

Om een beeld te geven van de, meestal door oude dorpswijzen doorvertelde, korte verhalen, heb ik er twee uitgekozen en vertaald.

Hoe iemand in een put valt
Een man had bij zijn huis het deksel van de put gehaald. Toen hij op een dag vroeg in de ochtend aan het werk ging, viel hij per ongeluk in de put en raakte gewond. Zijn familieleden kwamen naar de put toegesneld en vroegen aan de man onderin de put: “Hoe ben je daaronder toch terechtgekomen?” De man antwoordde: “Ik weet hoe ik in de put gevallen ben; en hoe jullie mij er weer uit zullen krijgen, horen jullie te weten!”

Ja, ja, natuurlijk
Een man ging op bezoek bij een vriend. Eenmaal binnen, praatte hij aan één stuk door. Zijn gastheer reageerde op alles wat hij zei met de opmerking: “Ja, ja, natuurlijk.” De bezoeker kreeg in de gaten dat zijn vriend helemaal geen acht sloeg op wat hij vertelde en op alles wat hij zei met “ja, ja” reageerde . Na een poosje vroeg hij dan ook: “Stoor ik je misschien met mijn gebabbel?” “Ja, ja, natuurlijk.” luidde het antwoord.