In het bos stuit een jager op een wolf. Het is liefde op het eerste gezicht, Althans wat de jager betreft. De wolf keurt hem geen blik waardig.
De jager legt zijn geweer af en vlijt zich mismoedig neer op het mos onder een boom. Tot zijn verrassing gaat de wolf naast hem liggen. Zou de liefde dan toch wederzijds zijn?
Hoe is het mogelijk, vraag ik mij steeds vaker af, dat wij andere zoogdieren opeten? (Dat wil zeggen: de meesten onder ons, ikzelf inbegrepen.)
Kippen, sprinkhanen, vissen, alla. Maar andere schepselen die, net als wij, een hart hebben en een moeder en baby’s, en intelligent zijn en sensaties kennen van genot en pijn, ja zelfs gevoelens van vreugde en smart…?
Hoe is het mogelijk?
Ik betreur de opvoeding, waarin ons het eten van vlees als de doodnormaalste zaak van de wereld is bijgebracht, zonder acht te slaan op zoiets als intersoortelijke solidariteit.
De mensen die vegan door het leven gaan bewonder ik, al hoop ik dat ze toch ook compassie voelen met de onvolkomenheid van mijn bestaan.