Er was eens…

Een kikker die dacht dat hij koning was.
Niemand geloofde hem.

Hij liet zijn muren versieren met klatergoud.
Niemand vond het mooi.

Hij liet een gigantische danszaal bouwen.
Niemand wilde er dansen.

Hij sprong uit zijn vel van woede.
Niemand was onder de indruk.

Er zijn immers zo veel kikkers
Die brullen…

Verliefde jager

In het bos stuit een jager op een wolf.
Het is liefde op het eerste gezicht,
Althans wat de jager betreft.
De wolf keurt hem geen blik waardig.

De jager legt zijn geweer af en vlijt zich
mismoedig neer op het mos onder een boom.
Tot zijn verrassing gaat de wolf naast hem liggen.
Zou de liefde dan toch wederzijds zijn?

Voor mijn neefje Gijs, zes jaar


Klein, klein kikkertje,
Wat doe je in mijn hof?
Je geeft niet om de bloempjes,
Gedraagt je ook niet grof.

Ik hoor je zelfs niet kwaken,
Dat doet een andere soort.
Zorg maar dat je groot wordt,
Tevree en ongestoord.

Hoe is het mogelijk?

Hoe is het mogelijk,
vraag ik mij steeds vaker af,
dat wij andere zoogdieren opeten?
(Dat wil zeggen: de meesten onder ons,
ikzelf inbegrepen.)

Kippen, sprinkhanen, vissen, alla.
Maar andere schepselen die, net als wij,
een hart hebben en een moeder en baby’s,
en intelligent zijn en sensaties kennen
van genot en pijn, ja zelfs gevoelens
van vreugde en smart…?

Hoe is het mogelijk?

Ik betreur de opvoeding,
waarin ons het eten van vlees als
de doodnormaalste zaak van de wereld
is bijgebracht, zonder acht te slaan
op zoiets als intersoortelijke solidariteit.

De mensen die vegan door het leven gaan
bewonder ik,
al hoop ik dat ze toch ook compassie voelen
met de onvolkomenheid van mijn bestaan.