Aan de Merwede zag ik
een geducht paar reuzen staan.
Bomen van reuzen,
van top tot teen overdekt
met woeste lange haren.
Hoe lang ze daar stonden?
Wie zal het zeggen?
Ze staan daar als wachters
aan de rand van het water,
houden iedereen streng in de gaten.
Zodra het lente wordt, veranderen
hun haren in takken vol bladeren.
Het worden wilgen die treuren.
Niemand die dan nog ziet
dat ze eigenlijk reuzen zijn,
bomen van reuzen.
Zoveel tinten groen
op deze oude boomstam;
en niet geschilderd.
In de kloosterhof van het eeuwenoude Catharijneconvent staat een bijzondere boom. Aan zijn takken hangen metalen plaatjes. Daarop de namen van dakloze personen die in Utrecht zijn overleden, met de data van hun geboorte- en sterfdag.
Het is een boom om even bij stil te staan. En bij de mensen die hier worden herdacht. Hun vaak tragisch verlopen levens zijn vervlogen, maar hun namen leven voort. Dankzij deze Levensboom.
leo mesman gedichten en foto's 