De aarde wordt geplunderd.
Oorlogen gaan voort.
De wapenhandel bloeit.
Kinderen vermoord.
Is er iemand die het boeit?
Waart alom de duivel rond?
Steeds urgenter wordt de vraag:
Hoe blijf je geestelijk gezond?
Het antwoord lijkt mij toch:
Laat de hoop niet smoren
En blijf elke dag opnieuw
De roep om vrede horen.
Daar ligt hij, mijn Japanse tuin
verzonken in zijn eigen stilte.
Ik zie hoe de bamboe zich wendt
bij het minste geritsel van de wind.
Ik zie hoe de stenen Boeddha het wiel
van gerechtigheid geduldig ronddraait.
Vol wijsheid, vol ironie
ziet hij mijn gestrompel aan.
Ik zie het houten bruggetje
dat zich buigt over de schuwe
beek en het saffraangele grint
waartussen kleine planten zich
met hun wortelvingertjes vast
klemmen. Ik zie de spiegels
waarin mijn tuin wordt weerkaatst.
Ik zie de aarde, waar de wolken
op vallen, ik zie vogels en zij
zien mij, zittend in mijn tuin,
die beweegt, die leeft, die sterft.
Meditatief gedicht uit het Kettingboek (2009) van dichter Marlies Souren, overleden op 22 februari 2025, 79 jaar oud.
Leo Mesman gedichten & foto’s 