Nadat een duizendvoudige kindermoord in Gaza is gepleegd, onder het bewind van ‘Herodes’ Netanyahu, is het stil in Bethlehem. De politiek zwijgt, kijkt weg, of vergoelijkt de oorlogsmisdaden zelfs. Hebben wij hier eigenlijk wel récht op vrede?
Ook vandaag
houdt de zon
zich weer schuil.
In de tuin buigt
de laatste roos
zich naar de aarde.
De tijd vertraagt;
het licht vervaagt.
Bedaard tast de dichter
naar papier en pen.
Ook in deze kersttijd klinkt het ‘Vrede op aarde’
weer in alle toonaarden, uit duizenden kelen.
Toch kan ik dit geluid nu moeilijk velen,
sinds we van hogerhand de boodschap kregen:
“We moeten ons mentaal op oorlog voorbereiden
en meer wapens aanschaffen om vrede te bereiken!”
Is er echt geen andere weg naar verzoening en hoop
dan weer een nieuwe wapenwedloop?
Leo Mesman gedichten & foto’s 