Kale bomen aan de horizon
met kruinen van filigrein;
hoe geruststellend troostend
hun aanblik vanuit de trein.
Ze herinneren aan het verlies
van wie je dierbaar waren;
reisgenoten die zijn uitgestegen,
omdat het kennelijk hun tijd was,
en voor eeuwig in de mist verdwenen.
De koningen op deze aarde zijn mannen met macht,
Steden worden platgebrand op hun gezag,
Uit de wolken regent dood in de stille nacht,
En de heuvels spuwen dood heel de dag!
Maar de Hemelse Koning, Die hen allen schiep,
Is een heel klein kind, stralend en lief.
Het ligt op het stro, in een ossenstal;
Dat ze aan Hem denken, op deze dag vooral!
Mijn vertaling van het gedicht ‘Kings’ van de katholieke dichter Joyce Kilmer, gesneuveld in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog in 1918.
Op de (nog lopende) tentoonstelling ‘In de ban van de Middeleeuwen’ in het Utrechtse museum Catharijneconvent werd ik getroffen door deze ontroerende uitbeelding van het kerstverhaal. De grappige koppies van de musicerende engelen, de serene eenvoud van Maria in haar donkerblauwe fluwelen kleed, het blote kindje Jezus dat zich – wegkijkend – vastklampt aan het lange haar van zijn moeder, de mooie zachte kleuren waarin het hele tafereel is geschilderd. En er is nergens sneeuw te bespeuren! Wel lentebloempjes. In de linkerhoek staat de vermoedelijke adellijke schenkster van het religieuze kunstwerk. En rechtsboven de voedster van de nieuwgeborene.
Leo Mesman gedichten & foto’s 