Ik zit voor het raam
om vogels te tellen.
Het begon veelbelovend
met wat mezen, een duif.
Nu staar ik minutenlang
naar een vogelvrij tuintje.
Het is anders zo druk:
waar blijven ze nou?
naar een vogelvrij tuintje.
Het is anders zo druk:
waar blijven ze nou?
Ik zit in pyama,
de voeten steeds kouder,
en kom bij het turven
niet eens tot de tien.
de voeten steeds kouder,
en kom bij het turven
niet eens tot de tien.
Achter de schutting,
ik houd op met tellen,
want achter de schutting
lacht een merel me uit.
ik houd op met tellen,
want achter de schutting
lacht een merel me uit.
leo mesman gedichten en foto's 