
Ik zou zo graag nog eens
die oude vrienden zien.
Maar ja…de dood…
Ik zou zo graag nog eens
de wereldvrede meemaken.
Maar ja…de mensheid…
Ik zou zo graag nog eens
een verstandig man worden.
Maar ja…die dromen…

Ik zou zo graag nog eens
die oude vrienden zien.
Maar ja…de dood…
Ik zou zo graag nog eens
de wereldvrede meemaken.
Maar ja…de mensheid…
Ik zou zo graag nog eens
een verstandig man worden.
Maar ja…die dromen…

Ochtendlicht
op bomen en weiden.
Gewijde stilte
in de treincoupé.
Ikzelf sereen
en sterfelijk.

Toekomst?
Die heb ik toch niet meer,
sprak de oude man op tv
naast zijn oude echtgenote.
Hopelijk wel een rijk verleden
en een niet onaangenaam heden,
dacht ik.
Wie wil er immers oud zijn
en ook nog ontevreden?