Vrolijk fladderende koolwitjes vergezellen mij
op mijn dwaaltocht door de wijk.
Ik voel mij vereerd.
Als ik in reïncarnatie zou geloven
zouden het overleden familieleden
en vrienden kunnen zijn,
die mij daags na mijn verjaardag
komen feliciteren met mijn vijftiende lustrum.
Of ze zien mij aan voor een bloeiende vlinderstruik,
wat ook lang niet gek zou zijn
voor een kalende dwalende oude god.
Steels sluipt het najaar onze stadstuin binnen.
Her en der blinkt al een goudgeel ginkgoblad.
De wind is vlagerig vandaag en lauw,
maar brengt gelukkig geen geruchten van oorlog;
wel een gevoel van weemoed,
nu het laatste seizoen nadert van een jaar
waarin elders in de wereld de roep
om vrede wordt gesmoord in bloed.
(24 augustus 2024, Utrecht)
Achtergrond: Een vriendin uit Bosnië huivert bij een warme nazomerwind onder een bewolkte hemel, die haar herinnert aan de oorlogsdreiging van begin jaren negentig.
Men moet zoals bekend
appels niet tegen peren wegen.
Toch hebben zij nu iets gemeen:
de impact van het klimaatprobleem.
Te veel watergeweld in het voorjaar,
daar kan hun bloesem niet goed tegen.
De vraag is of hij ooit terug zal keren,
de juiste balans tussen zon en regen.
Of wacht de kwekers voortaan elk jaar
weer het lot: op hoop van zegen?
leo mesman gedichten en foto's 