Categorie Gedichten

Het laatste seizoen

Leo Mesman Een reactie plaatsen

Steels sluipt het najaar onze stadstuin binnen.
Her en der blinkt al een goudgeel ginkgoblad.

De wind is vlagerig vandaag en lauw,
maar brengt gelukkig geen geruchten van oorlog;

wel een gevoel van weemoed,
nu het laatste seizoen nadert van een jaar

waarin elders in de wereld de roep
om vrede wordt gesmoord in bloed.

(24 augustus 2024, Utrecht)

Achtergrond: Een vriendin uit Bosnië huivert bij een warme nazomerwind onder een bewolkte hemel, die haar herinnert aan de oorlogsdreiging van begin jaren negentig.

Het lot van fruitkwekers

Leo Mesman Een reactie plaatsen

Men moet zoals bekend
appels niet tegen peren wegen.
Toch hebben zij nu iets gemeen:
de impact van het klimaatprobleem.

Te veel watergeweld in het voorjaar,
daar kan hun bloesem niet goed tegen.
De vraag is of hij ooit terug zal keren,
de juiste balans tussen zon en regen.

Of wacht de kwekers voortaan elk jaar
weer het lot: op hoop van zegen?


Huis

Leo Mesman Een reactie plaatsen

De boer staat in zijn wei.
Hij belt zijn vrouw.

Waar zijn de koeien, vraagt hij.
Die staan op stal, antwoordt zij.

Ik was het vergeten, zegt de boer.
Kom maar naar huis, zegt zijn vrouw.

Waar is ons huis, vraagt de man.