Nog even wachten en het oude jaar wordt afgedankt.
Men steekt met vreugde wat geweest is in de brand,
Vergaapt zich aan siervuurwerk in het duister.
Het nieuwe jaar vangt aan met licht en luister.
(Maar helaas ook met veel harde knallen.)
De nachten zijn donker, lang en koud.
Wij trekken van verhaal naar verhaal de winter door.
Uit verlangen naar gebeurtenissen
Die wij niet eerder gezien of beleefd hebben.
Kale bomen aan de horizon
met kruinen van filigrein;
hoe geruststellend troostend
hun aanblik vanuit de trein.
Ze herinneren aan het verlies
van wie je dierbaar waren;
reisgenoten die zijn uitgestegen,
omdat het kennelijk hun tijd was,
en voor eeuwig in de mist verdwenen.
leo mesman gedichten en foto's 