Terwijl wij het niet laten blijken
dat werelden in ons bezwijken,
kijkt het kind ons aan.
Hij weet er alles van
en vindt vanzelf een naam,
bewaard binnen zijn koninkrijken
en vangt met ons te spelen aan
als zijnsgelijke.
Een gans heelal is eeuwig voor zolang.
GERRIT ACHTERBERG
Hij legt het spantouw om de poten van het beest,
zet zich neer op het melkblok, plaatst de emmer
onder de uier en omvat de memmen,
waarna de eerste melkstraal op de bodem sjeest.
Toegevend herkauwt ogendicht het beest.
Vliegen verslinden onderwijl zijn huid.
Met ’n luie staartzwaai is het al weer uit.
Naast melk en huid heeft hij geduld het meest.
En in de emmer rijst het zachte feest
van zingend schuim op witte overvloed.
Het is vandaag weer goed en veel geweest.
Hij geeft zich prijs zoals een dichter doet.
Een geestig gedicht van Gerrit Achterberg uit zijn dichtbundel HOONTE. Deze dichter publiceerde meer gedichten waaruit zijn fascinatie met de koe spreekt, zoals we die in onze dagen zien bij de dichter Lucas Rijneveld.
Het melken van de koe wordt zeldzaam mooi en nauwgezet beschreven vind ik, met gebruikmaking van een fraai opgebouwd rijmschema. Opvallend genoeg komt het woord ‘koe’ in het hele gedicht niet voor. Zij wordt in de eerste twee strofen aangeduid als ‘het beest’. De ‘hij’ in de slotregel slaat dan ook op de koe en niet op de melkknecht, de ‘hij’ waarmee de eerste regel van het gedicht opent.
Is ook de natuur slechter aan het worden
En neemt zij de fouten van de mens over?
Volgens mij zijn de planten en dieren
Net zo leugenachtig als ieder van ons.
Ik geloof niet zo in de kuisheid van de lelie.
Zij maakt daarmee dat kleurrijke baasje,
De vlinder, het hof; en uiteindelijk zoent en
Fladdert deze met haar onschuld heen.
In mijn ogen is het viooltje helemaal
Niet zo bescheiden. Het bloempje
Verleidt ons met zijn kokette geuren
En hunkert stiekem naar roem.
Ik betwijfel ook of de nachtegaal
Wel meent wat hij zingt. Mij dunkt
Dat hij uit routine overdrijft en
Snikt en zijn trillers produceert.
De waarheid verdwijnt van de aarde.
Ook met de trouw is het over en uit.
Nog kwispelen en stinken ze als altijd,
De honden, maar trouw zijn ze niet meer
(Eigen vertaling van het gedicht Entartung)
leo mesman gedichten en foto's 