Meer nog dan muziek is mij stilte lief.
Dan hoor ik in mij klanken zingen.
Droeve, blije: het is mij om het even.
Het zijn mijn eigen melodieën,
waarmee ik treur of mij verheug.

Zodra mijn ziel is uitgezongen, sta
ik open voor andermans muziek,
die mij net zo kan troosten of blij maken.
Zingen wij immers niet allen hetzelfde
lied…na lied…na lied…?